Zo … idyllisch
De dag heeft de versheid van de dauw nog in zich.
Ze is nog zo maagdelijk, zo onbedorven zo … idyllisch!
En toch moet ze betreden worden om haar kleur te geven.
Zou ik haar goud/geel behangen of met fris groen bekleden?
Zal het een dag worden met een lichte bries die de halmen doet dansen?
Of… wordt het een windstille dag, waarbij gedachten
zo heerlijk kunnen dwarrelen?
Misschien als ik iedere dag oefen en zo elke dag de tijd wat op kan rekken,
ja dan kom ik misschien aan het eind wel uit op een dag die, zo maagdelijk,
zo onbedorven en zo… idyllisch is, dat ze een eeuwigheid duurt.
Rob van der Knaap
