Op die dag kwamen er sadduceeën* naar Hem toe, die ontkennen dat er een opstanding is. Ze legden Hem de volgende vraag voor:  ‘Meester, Mozes heeft gezegd: Als iemand sterft zonder kinderen, zal zijn broer zijn vrouw trouwen en voor zijn broer nakomelingen verwekken. Nu waren er bij ons zeven broers. De eerste trouwde en stierf, en omdat hij geen nakomelingen had, liet hij zijn vrouw na aan zijn broer. Zo ging het ook met de tweede, en met de derde, tot de zevende toe. Het laatst van allen stierf de vrouw. Van wie van de zeven zal ze bij de opstanding de vrouw zijn? Want allemaal hebben ze haar als vrouw gehad.’ Jezus gaf hun ten antwoord: ‘U zit op een dwaalspoor, omdat u de Schriften niet kent en evenmin de macht van God. Want bij de opstanding huwt men niet en wordt men niet uitgehuwelijkt, maar is men als engelen in de hemel. En wat de opstanding van de doden betreft, hebt u niet het woord gelezen dat door God tot u gesproken is: Ik ben de God van Abraham en de God van Isaak en de God van Jakob? Hij is geen God van doden, maar van levenden.’ Toen de menigte dat hoorde, waren ze geestdriftig over zijn onderricht.

Toen de farizeeën hoorden dat Hij de sadduceeën tot zwijgen had gebracht, kwamen ze bij elkaar en een van hen, een wetgeleerde, vroeg om Hem op de proef te stellen: ‘Meester, wat is het grootste gebod in de wet?’ Jezus zei hem: ‘U zult* de Heer uw God liefhebben met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dat is het grootste en eerste gebod. Het tweede is daaraan gelijk: U zult uw naaste liefhebben als uzelf. Aan deze twee geboden hangen heel de Wet en de Profeten.’

 

(Willibordbijbel, Mt. 22-23-40)