UTRECHT  - Het ritueel van de ziekenzalving, in de Rooms-Katholieke Kerk bekend als het sacrament der zieken, vindt in protestantse kring steeds meer ingang. Een recent ’Werkboekje voor de eredienst’ gaat in op de vragen die onder protestanten over het ritueel leven.

Sommigen vragen zich af of het wel past in de protestantse traditie en of het eigenlijk geen magie is, schrijven de theologen C. van der Kooi en M. van der Kooi-Dijkstra in het werkboekje, dat Boekencentrum onlangs op verzoek van de Protestantse Kerk in Nederland heeft uitgegeven.

De zalving van voorhoofd en handpalmen na gebed en handoplegging moet niet uitsluitend gericht zijn op lichamelijke genezing van de zieke, aldus de auteurs. Het ritueel drukt "de betrokkenheid van God bij heel de mens in ziekte en gezondheid’’ uit, schrijven ze.

Zieken kunnen worden gezalfd "in het vertrouwen dat mensen daar beter van worden’’, aldus het werkboekje. "Hoe dan ’beter’ gestalte krijgt, weten we vooraf niet, dat is aan God. Soms worden mensen erdoor gesterkt of getroost; soms leren zij zich zo toe te vertrouwen aan God dat zij kunnen sterven. Soms leren zij hun ziekte of kwaal te aanvaarden. Soms genezen zij.’’

De auteurs spreken niet van een sacrament maar van een "betekenisvolle handeling van de kerk’’. Ziekenzalving is volgens hen een mogelijkheid, geen min of meer bindend gebruik, zoals de twee sacramenten die de protestanten kennen (doop en avondmaal).

Een zieke kan zelf om zalving vragen, maar een predikant, ouderling of gemeentelid kan de mogelijkheid ook ter sprake brengen. Het zal meestal een predikant of ouderling zijn die de ziekenzalving toedient. Dat kan in de kerk of thuis.

RKNieuws.net

van	reactie