ZUTPHEN - Bijna 50 jaar is hij vrijwilliger van het eerste uur bij de Zutphen/Warnsveldse rooms katholieke parochie Emmanuel/Sint Jan. Bijna 25 jaar is hij koster van ‘de Emmanuel.’ Nu moet Jan Veldscholten (78) stoppen, met pijn in het hart, maar het is niet anders. Terugkijken voelt vooral goed: ‘Het was een mooie tijd.’.

Koster Jan Veldscholten stalt in zijn kerk de monstrans uit. Voor zijn bijzondere verdiensten kreeg hij dit weekeinde van kardinaal Simonis de Onderscheiding van de Heilige Willibrordus, eerste bisschop van Utrecht. Foto CEES BAARS
Hij woont al bijna vijftig jaar met Vordense Annie, zijn vrouw in die wijk met die nieuwe naam: Waterkwartier, aan de Zutphense Thorbeckesingel. In die toen vrij nieuwe wijk, eind jaren vijftig, was geen kerk te bekennen. Maar toen was daar ineens de bouwpastoor, kapelaan Jongerius en die zette er, samen met het kerkbestuur en tientallen vrijwilligers, de schouders onder.

De Emmanuelkerk staat er intussen al tientallen jaren. Een ‘prachtig gebouw, één open ruimte’, zonder ook maar één pilaar. ‘Elke keer als ik er ben, voel ik me trots. Zo’n mooie kerk, iets wat ik heb zien groeien, vanaf de fundering. Dat raak je niet meer kwijt, het is iets van je zelf.’ Jan Veldscholten kijkt om in tevredenheid.

Er stroomde heel wat water door de IJssel voor de kerk er stond. Pastoor Jongerius woonde in bij Theo Rutten aan de W.H. Vliegenstraat, vlak achter Jan en Annie’s huis. Ook dáár werden de plannen gesmeed: hoe komen we aan geld? Zomaar een idee: we gaan naar alle parochies waar vroegere kapelaans van de Sint Janskerk tot pastoor zijn benoemd. En zo geschiedde. Jan Veldschoten en - hij herinnert het zich als de dag van gisteren - zijn kompaan Jaap Leenen reisden op zondagen voor het NiKe-fonds (Nieuwe Kerk) naar verre plaatsen als Doornenburg, Beuningen, Denekamp. Jan: ‘De week ervoor hadden de pastoors gepreekt: ?Dat heidense Zutphen had toch een katholieke kerk nodig.“ Ze hadden hun werk goed gedaan. We kregen de collectebussen aardig vol.’ De kerk kwam er en Jan Veldscholten bleef er, en Jan - hij kan het niet genoeg beklemtonen - bleef er samen met tal van andere vrijwilligers zijn hele leven trouw aan. Bijna 25 jaar geleden, de laatste betaalde koster was intussen gestopt, werd Jan Veldscholten hoofdkoster. ‘Iemand moet toch het aanspreekpunt zijn.’ Tal van - soms - minder mooie, maar vaak heel dierbare, aangename herinneringen heeft hij in hart en hoofd opgeslagen. ‘Ik was een keer een half uur voor een uitvaart hard aan het werk om alles klaar te zetten, netjes in het zwarte pak. Daar zie ik opeens iemand een kaars opsteken bij het Maria-altaar, een man die zichtbaar verdriet heeft. Hij komt naar me toe en vraagt: ‘Meneer pastoor, kan ik ook die ándere pastoor spreken?’

Van de weeromstuit mocht ik toen van de echte pastoor, Harry Jaspers, de eerste lezing verzorgen.’

van	reactie