16-5-2007 / Column / Rob van der Knaap : Boek en leesbril |
U weet wel hoe dat gaat, vlak voordat je weggaat moet er nog van alles geregeld worden. Allen daarom zou een mens al thuis blijven. De hektiek die dat met zich meebrengt, de lijstjes afwerken om toch maar niets te vergeten en er later achter te komen dat je wel je leesboek hebt meegenomen maar dat je je bril vergeten bent..
Niets aan te doen denk je dan en toch blijft dat een beetje aan je zeuren.
Mijn zus brengt ons met de auto naar het station. We zijn ruim op tijd vertrokken zodat we niet in de stress komen te zitten. Het verkeer is echter hopeloos, alles zit muurvast. Je vraagt je af waarom een mens een auto heeft als je niet anders dan een slak over het asfalt voortschrijdt. Kalmeringstabletten gebruik ik niet maar mijn gevoel zegt me dat ik er hard aan toe ben. We komen nooit op tijd verzucht ik. Uiteindelijk staan we twaalf minuten voor tijd op het station.
Ik haal opgelucht adem en mijn stemming is er een die vergelijkbaar is met het weer wat omslaat van een zware depressie naar een lucht die strak blauw is en gevuld met zonneschijn.
Ik kijk mijn vrouw aan en geef haar een kus. We hebben allebei zin in ons uitstap.
We staan op het perron terwijl onze trein nog even op zich laat wachten. Vlak bij ons drukt een vrouw driftig op de knop van een wagon, de deur gaat echter niet open.
Ze maakt een indruk van iemand die in paniek raakt. Ze rent naar de andere kant van het perron ook daar staat een trein en drukt ook hier op de knop en kijkt daarbij heftig naar links en naar rechts, ook deze trein vertrekt zonder haar.
Ik zie verdriet op haar gezicht en wil haar helpen. Nog voordat ik bij haar ben is ze weg. Ik leef met haar mee. Mijn boek en leesbril zijn onbelangrijk geworden.
Rob van der Knaap
