BERKEL-ENSCHOT - Zondag was ik 35 jaar in dienst van het bisdom Den Bosch als getrouwd priester. Met veel voldoening mocht ik, eerst in een parochie en na mijn huwelijk binnen een scholengemeenschap en in een instelling voor mensen met verstandelijke beperkingen werken, met een bisschoppelijke zending van mgr. Bluyssen.

 

Centraal in mijn werk stond ieder mens die een luisterend oor, trouwe nabijheid en persoonlijke betrokkenheid nodig heeft. Daarbij ben ik steeds ruimhartig en vrij omgegaan met liturgische situaties: samen met mensen zocht ik naar rituelen en gebeden die recht doen aan de vraag van mensen. Dat ik wel eens buiten grenzen van kerkelijk recht of eigen bevoegdheid ging weet ik: maar soms moét iets, ofschoon het niet mag. Kortom, ik ben een van de brokkenpiloten van mgr. Bluyssen, om de nieuwe geuzennaam te gebruiken die pastoor Mennen ons heeft gegeven.

Dat deed ik omdat ik mijn pastorale werk probeer vorm te geven naar het voorbeeld van Jezus: een Goddelijke Mens die barmhartigheid in praktijk bracht waar mensen in nood verkeerden en oprecht blij kon zijn mét mensen als zij gelukkig waren. In mijn werk met verstandelijk beperkten kwam ik bij het gedachtegoed van de broeders Penitenten van Boekel deze prachtige wijsheid tegen: 'Barmhartigheid zonder warmhartigheid is armhartigheid'. Deze levenshouding staat in schril contrast met de houding van diverse pastoors die de laatste maanden onder vuur liggen in de Brabantse media: zij tonen zich soms eerder een letterknecht en wetgeleerde, met een vroom gezicht maar van binnen keihard (geworden). Naast mijn pastorale werk mocht ik 20 jaar lang in de dekenaten Tilburg en Oisterwijk vrijwilligers toerusten tot bekwame parochiële medewerkers. Hoe moeilijk is het nu dan ook, om nog respect te hebben voor onze bisschop die toestaat dat prachtige parochies met goede vrijwilligers fundamenteel ontregeld worden door pastoors die een starre autoritaire opstelling verkopen als pastorale nabijheid: een gotspe!

 

Peter Wouters