12-6-2007 / Kardinaal spreekt openhartig over zijn leven, de kerk en God |
In het weekend voor de viering van zijn vijftigjarig priesterjubileum verscheen een groot interview met kardinaal Simonis in de regionale dagbladen. De kardinaal gaat er openhartig in op allerlei vragen over zijn leven, de kerk en God. Hier geven we u een paar indrukken van het gesprek. "Het is mijn taak om het geloof te verkondigen," zo begint het interview. Om verder te gaan: "Dat is mij onvoldoende gelukt. Misschien heb ik niet altijd de juiste toon getroffen, maar er moet ook wel publiek zijn. Dat ontbreekt in Nederland." Toch blijft de roeping van de kardinaal levend: "Er is een persoonlijke God, ik kom voort uit Zijn liefde. Mijn roeping is om antwoord op die liefde te geven."
De roeping tot het priesterschap vond hij al jong: "Als klein jongetje was ik gefascineerd door de kerk. Ik vond het mooi, het sprak me aan. De pastoor en de priester waren belangrijke mensen in ons dorp. Ik identificeerde mij met hen." In het priesterleven dat volgde in het antwoord op die roeping heeft de kardinaal altijd trouw de leer van de kerk verkondigd. Heeft hij ook wel eens kritiek op de kerk? "Geen," is het antwoord. "Ik heb mij volledig met de katholieke kerk geïdentificeerd. Dat is gewoon de waarheid."
Verliefdheid en celibaat
Op de vraag "Bent u wel eens verliefd geweest?" antwoordde de kardinaal: "Ja. Het was een hele mooie ervaring. Tijdens mijn opleiding kwam ik ieder jaar drie maanden naar huis. Ik had zeven zussen, dus er waren regelmatig vrouwen over de vloer. Op een keer dacht ik: hé, dat is een ontzettend aardig, lief kind. Ik heb mij kunnen beheersen. Natuurlijk vond ik dat moeilijk, maar ik realiseerde mij goed, als ik hier op inga, dan ga ik voor de bijl. Het is net als bij gehuwde mannen die een leuke vrouw ontmoeten, je moet afstand houden."
Celibataire priesters moeten ook een aantal kwaliteiten van echtgenoten bezitten: "Er werd [tijdens mijn opleiding] gekeken of ik een goede vader of echtgenoot zou kunnen zijn. Dat klinkt misschien gek, maar het gaat erom of je sociaal voldoende ontwikkeld bent, of je op een gezonde manier vriendschappen kan aangaan. Ben je een asociaal typ, dan ben je absoluut niet in staat tot het celibaat. Mensen zijn immers niet geschapen om alleen te zijn." Het celibaat is voor de kardinaal "een positieve keuze. De diepste gedachte hierachter is de navolging van Christus, dat ik zijn persoon opnieuw gestalte kunt geven. Alleen op deze manier kan ik helemaal beschikbaar zijn voor God en de mensen. Mijn keuze voor het ceibaat heeft niets te maken met verachting van het huwelijk. Ook dat is heel bijzonder."
Ook een bisschop heeft zijn eigen geloof in God. "Bij is het meer weten dan voelen. Ik heb niet zo veel met dat gevoelsmatige, dat ik de aanwezigheid van God zou hebben ervaren. Door mijn geloof wéét ik dat God nabij is. Bijvoorbeeld toen ik onlangs voorging tijdens een dienst in de kathedrale kerk in Utrecht. De kerk zat vol, het was mooi en plechtig, dan weet ik dat God er is. Ook als ik plotseling een ingeving krijg om bijvoorbeeld een ernstige zieke te bezoeken. Dan denk ik: dit zou de stem van God kunnen zijn."
Het geloof heeft de kardinaal geholpen gehoorzaam zijn taken in de kerk te vervullen. "Uiteindelijk heb ik alles gedaan uit gehoorzaamheid aan God. Achteraf ben ik daar blij mee. Als ik mijn eigen leven had moeten regisseren, vrees ik voor wat er dan allemaal zou zijn gebeurd. Deze weg is beter. Ik heb leiding nodig, God leidt mij."
Of hij in de hemel komt bij God, vraagt de journalist tot slot. "Ik hoop het. Ik denk dat daar het volledige geluk is, het onzegbare. Zoals Paulus zei: ’Wat geen oog heeft gezien, wat geen oor heeft gehoord, dat is voorbereid.’"
Bron: Dienst Communicatie/Aartsbisdom Utrecht
