14-6-2007 / Column / Rob van der Knaap : Fantasie of werkelijkheid |
Fantasie of werkelijkheid. Zijn het tegenstellingen van elkaar of… vullen zij elkaar aan? Soms weten we niet wat de werkelijkheid is en moeten we onze fantasie aan het werk zetten om zodoende de werkelijkheid te kunnen achterhalen. Ik schrijf u dit om dat geloven naar mijn mening vraagt om verbeeldingskracht. Wie enkel en alleen in de realiteit gelooft mist de verwondering die het leven zo boeiend maakt. En wie de verwondering mist, mist het leven zelf. Met die laatste zin doel ik op het feit dat dé vragen altijd onze geest zullen bestormen.
Hoe komen wij op aarde? Hoe of van waaruit is het heelal ontstaan? Niets is er zonder begin en toch… moet het ergens begonnen zijn
In elk geval zijn we er, en wel hier en nu in de realiteit.
En straks als we er niet meer zijn?
Waar zijn we dan? In de hemel?
Hoe ziet die hemel er dan uit en… kunnen wij er eeuwig gelukkig zijn?
De ene vraag roept de andere vraag op nog voordat er antwoorden zijn.
Tja hoe ziet de hemel er uit? Hoewel de bijbel een lijvig boek is vind ik nergens een beschrijving, maar wel een beeld over hoe we dat zullen ervaren. Er zijn bij de hemel nog heel wat vragen, ik laat ze maar even onaangeroerd. Hoe dan ook fantasie of realiteit. Als we het met onze fantasie inkleuren hoe zou dan ónze hemel eruit zien…?
Onlangs las ik een verhaal waarin Petrus samen met Christus in de hemel was.
Petrus had allang dat vooruitzicht gehad en herinnerde zich in de hemel ook nog hoe hij op aarde had geleden. Na een poosje in hemel te zijn raakt Petrus in stil verdriet.
Jezus kwam naar hem toe “ Zijt gij niet gelukkig vriend”? “Ach wat zal ik U zeggen het is hier volmaakt maar… ik mis mijn moeder. Zij is in de hel.
U hebt mij toch altijd gezegd dat ik hier volmaakt gelukkig zou zijn? Mijn geluk is niet compleet zolang mijn moeder daar ronddoolt. Ik vraag U, nee ik smeek U haal haar naar hier want ik wordt verteert door een verdriet wat niet stil te krijgen is. “ Petrus, het is voor mij onmogelijk om je moeder naar hier te halen. Zij verkiest het om daar te blijven”. “Hoe moeilijk valt mij dit te zeggen Jezus maar toch moet het mij van het hart. Ik geloof U niet. Iedereen wil toch naar de hemel, zo toch ook mijn moeder. Haal haar hier naar toe”! “Dat gaat niet Petrus omdat er voor haar maar één is die ze wil eren en dat is … zijzelf!
“U moet het doen stuur een van uw engelen naar haar toe en breng haar naar hier. Ik zal zorgen dat ze hier wil verblijven. Ik vraag het aan U, ik smeek het aan U of zoudt gij willen dat ik voor eeuwig ongelukkig zou blijven”?
Jezus keek naar Petrus, hij kon hem niets weigeren maar wilde hem ook voor de teleurstelling behoeden. Er bleek uiteindelijk niets anders op te zitten dan een engel naar de hel te zenden en daar de moeder van Petrus te halen. De engel liep naar de rand van de hemel daalde af naar onmetelijke diepte die zo duister was als het heelal zonder sterren. En te midden van het inktzwarte niets vond de engel haar te midden van anderen en nodigde haar uit om op te stijgen voor de reis naar de hemel. Direct keerde de vrouw zich van de engel af. De verzoeken,het smeken, het hielp allemaal niets. De opdracht was zo duidelijk geweest. De reactie van de moeder van Petrus echter ook.
En hoewel engelen geweld haten zat er niets anders op dan haar tegen haar zin mee te nemen. Op het moment dat de engel de vrouw omklemde en de vleugels uit wilde slaan kwamen er van verschillende kanten mensen op hun afrennen. De engel begon op te stijgen anderen grepen de vrouw vast ofwel om haar los te rukken ofwel om mee te gaan naar die hemel. Twee kregen houvast en zij beiden wilde mee naar de hemel.
Doch de reis naar de hemel is een lange reis en onderweg viel er plotseling een terug naar de hel. Terwijl de vrouw maar raasde en tierde dat ze tegen haar zin werd meegenomen, was er nog een over die zich met samen gevouwen handen vastklampte aan de vrouw en haar in het oor fluisterde : “ Bid voor mij dat ik in de hemel kom”.
Dit was meer dan de moeder van Petrus kon verdragen. Ze rukte de handen van de vrouw los die daarna terug viel in het zwarte niets. De reis voor de engel werd lichter maar de weerzin van de vrouw werd groter toen ze het licht van de hemel begon te zien. Weldra kreeg Petrus haar in het gezicht.
“Moeder, moeder”, klonk zijn smartelijke stem. Toen de vrouw dit hoorde maakte ze zich met alle geweld los. De engel daalde neer en streek Petrus liefdevol over het gezicht.
Vandaag wilde Petrus alleen zijn en bidden, maar Jezus was in gedachten bij hem en samen zonden ze gebeden over de rand naar beneden.
Wie weet… misschien bereiken ze de moeder van Petrus wel. Het is maar een verhaal en toch…Voor wie ook eens een verhaal wil schrijven over de hemel die mag. Misschien krijgen we zo toch de werkelijkheid op tafel.
Rob van der Knaap
