22-8-2007 / Column / Alois Trouwhand - De brug die instortte |
Afgelopen weekend was ik op retraite en ik bezocht de zondagse mis. De pater opende zijn overweging met een bijzonder verhaal, die hij van een Amerikaanse zuster had gehoord. Het gaat over een bijzondere gebeurtenis vlak voor dat de brug bij Minneapolis op 1 augustus jl. instortte en aan dertien mensen het leven kostte.
Hij vertelde dat een man in zijn auto zat en een brug naderde. Iets in die man zei, dat hij moest stoppen. Waarom hij daadwerkelijk met zijn auto midden op de autoweg stopte, kon hij niet direct verklaren. Automobilisten die achter hem zaten, reageerde met luid getoeter en verklaarde de man voor gek. Iemand die zomaar midden op de weg zijn auto stil zet, dat kan niet goed zijn. Kort daarna zakte de Amerikaanse brug in elkaar, en viel vervolgens het water in.
De automobilist was dus op tijd gestopt, en ver genoeg van de brug dat hij niet meegesleurd werd het water in. De boze automobilisten veranderen in hele dankbare mensen. Hoe kon hij nu voorgevoeld hebben van het naderende noodlot?
Daarna ging de pater verder met zijn overweging. Tijdens die overweging bleef ik mij de hele tijd afvragen: hoe kon die man dat nu weten? En: wat een lef om je auto zomaar stil te zetten op een hele drukke autoweg. Dat getuigt van moed en bovendien: dat je wel heel zeker van je zaak moet zijn.
Ik dacht toen verder: misschien was die man wel heel zeker van zijn handelen, en werd hij geleid van bovenaf, zoals we dat tegenwoordig zeggen. Die man luisterde op dat moment naar God: ga niet verder. Sta stil.
Doen we dat niet veel te weinig in onze eigen situaties? Horen we veel goede hints, maar staan we daar niet al te lang bij stil? Gaan we lekker snel over 'tot de orde van de dag'.
Want stel je voor: we staan even stil bij een geluid van bovenaf, dan worden we toch voor gek verklaard. Net als die man die zijn auto parkeerde op de drukke autoweg. Ik zie het echter zo: kiezen voor God is afwijken van de gebaande paden.
De Brug
Sta eens stil, waar iedereen door loopt.
En loop door, waar iedereen stil bij staat.
God heeft zijn eigen plan. Zijn 'horloge' loopt
nu eenmaal anders dan die van ons.
Maar horen we dit eigenlijk wel?
En als we dit horen, luisteren we dan wel;
En als we luisteren, begrijpen we dit dan wel;
En als we dit begrijpen, handelen we dan ook?
Ga niet verder. Sta stil.
Vertrouw op God en laat je leiden.
Door Hem.
Alois Trouwhand
