27-8-2007 / Caroline Tax / Nog vakantieplannen? |
Deze week kwam ik toevallig een vroegere klasgenote van mij tegen. Op de middelbare school waren Saskia en ik dikke vriendinnen. We hebben samen veel gelachen, gingen samen uit, vonden dezelfde dingen leuk. Nu stond daar een jonge vrouw met een opgezwollen gezicht nerveus aan haar sigaret te bijten. “Nog vakantieplannen?” vroeg ik haar. Ze knikte wild. “Ik ga met mijn vriend naar Spanje, naar het strand. Lekker niks doen, uitslapen, feesten, zuipen. Echt relaxed.” Stilte. “Oh, een vriend?” “Yep.” Ze had hem ontmoet in de nachttrein van Leiden naar Amsterdam, kende hem nu anderhalve maand, was sinds drie weken bij hem ingetrokken. Ik keek haar aan, wist niet zoveel te zeggen. We waren nogal uit elkaar gegroeid.
Eigenlijk waren de eerste stappen van uit elkaar groeien al op de middelbare school te bespeuren. Ik kan me nog goed herinneren dat ik 16 was en mijn vriendinnen besloten 10 dagen naar het Nederlands-Spaanse Salou te gaan. Al maanden van te voren werden plannen gesmeed en inspiratie voor die plannen konden de meiden natuurlijk uit de in die tijd immens populaire film Costa! halen: vakantievriendje, drank, uitgaan. Kortom: overdag slapen en ’s nachts leven. Ook ik werd meegevraagd. Het was even slikken, omdat het mijn beste vriendinnen waren, maar mijn ouders maakten het mij vrij gemakkelijk. Mijn vader zei dat hij “teleurgesteld” zou zijn, een truc die altijd werkt. En zo zat ik in de zomer van 2000 met mijn ouders in een huisje van Center Parcs.
Onverwacht diende zich tijdens die vakantie een mogelijkheid aan om toch naar een warm land te gaan. Een kennisje belde me op of ik niet mee wilde naar Italië... naar de Wereldjongerendagen. Dit keer reageerden mijn ouders enthousiast en zo vloog ik diezelfde zomer onverwacht naar Rome. Bij thuiskomst sprak ik mijn vriendinnen weer en vertelden we elkaar alles. Zij waren 2 kilo aangekomen van het overdadige eten en drinken, ik 2 kilo afgevallen van de wandeltocht bij 40 graden, zij hadden “Friet van Piet” gegeten, ik een echte Italiaanse maaltijd bij echte Italiaanse zusters, zij hadden een BN-er gespot, ik de paus; in alle opzichten was ik tevreden met mijn vakantie.
Nu, zeven jaar later zit ik in het Italiaanse Stresa. Ook een strandvakantie, ook een “Friet van Piet” op de hoek van de straat. Maar, met de familie, om de drukte van het jaar te doorbreken en even tijd te maken voor elkaar. Je ligt niet op het strand om bruin te worden, maar om met je broertjes en zusjes te praten. Zo lag ik gisteren op een strandstoel naast mijn zusje Lidwine van 13. Ze vertelde me dat haar vriendinnen op kamp zijn geweest, waar ze hun eerste vriendje hebben leren kennen. Janneke had haar eerste zoen gekregen en voor het eerst een breezer gedronken. Lidwine moest straks vertellen dat ze met “the big family” in de avonduren scrabble had gespeeld. Als oudere zus kon ik haar voorspellen dat ze er later om zal kunnen lachen.
Later die middag wandelde ik met Lidwine door de stad. Er stond een Kerk. We besloten naar binnen te gaan, en bij Maria staken we alletwee een kaarsje op; zij voor Janneke en ik voor Saskia.
Caroline Tax
