6-9-2007 / Caroline Tax / Gokken |
Het is vrijdagmiddag half 6 wanneer ik de trein van Utrecht naar Leiden instap en toevallig een goede vriendin van mij zie zitten; Marieke, een protestantse. We kennen elkaar al jaren en hadden altijd goede gesprekken over het geloof. We hebben elkaar al een tijdje niet gesproken en dus zijn we blij dat we elkaar nu toevallig treffen. Zij vertelt over haar vrijwilligerswerk, ik over mijn werk voor de Wereldjongerendagen. Het duurt niet lang of de conducteur komt langs en we moeten ons kaartje laten zien. Als ik mijn portemonnee openmaak valt mijn “favorites card” van het casino eruit. Geschokken kijkt m’n vriendin mij aan: “Wat? Gok jij???”
Misschien klinkt het wat raar, maar ik kom vooral in het casino vanwege de heerlijke vegetarische gerechten die ze in het restaurant van het casino serveren. Vrij onschuldig allemaal. Gokken is niet echt aan mij besteed, als ik twee euro verlies aan zo’n roulette tafel is het voor mij al genoeg geweest. Een avondje uit naar het casino kan heel gezellig zijn wanneer je het voor de gezelligheid doet en niet voor het geld. Helaas zijn veel mensen niet in staat om voor “de gezelligheid” naar een dergelijke gelegenheid te gaan. Wanneer je in het casino rondloopt zie je hoe mensen bezweet wegkijken nadat ze een fors bedrag op “rood” of “zwart” hebben ingezet. En wanneer je als not-diehard gokker blij bent met je 50 cent winst, word je door de diehard gokkers - lees verslaafden - weggekeken en uitgelachen, misschien wel met een jaloerse ondertoon, omdat je plezier hebt aan het spel en er niet zit voor het grote geld, dat sowieso altijd wegblijft.
In Nederland zijn er ongeveer 800.000 mensen die wel eens op een fruitautomaat spelen, 450.000 mensen zijn wel eens in een casino te vinden en van al deze mensen zijn er rond de 40.000 verslaafd. Dat zijn er 40.000 te veel. 40.000 mensen in Nederland die aan niets anders denken dan aan gokken, 40.000 mensen in Nederland die ontwenningsverschijnselen vertonen wanneer ze willen stoppen met gokken.
Onlangs meldde de Telegraaf dat een Nederlands stel het casino van “pure geestelijke mishandeling” beschuldigt, omdat er confetti uit de fruitautomaat van de man naar beneden was gekomen, maar de jackpot niet hem, maar een gokker uit Breda ten deel viel. Blijkbaar komt er confetti naar beneden bij alle vestigingen van het casino, wanneer de jackpot ergens in het land gewonnen wordt. Het stel overweegt het casino aan te klagen. Alsof we in Amerika leven. Dat het een teleurstelling is wanneer je denkt de jackpot te winnen en dit niet het geval blijkt te zijn, dat kan ik me nog voorstellen. Maar wanneer iemand dit werkelijk als geestelijke mishandeling ervaart, heb ik last van plaatsvervangend schaamtegevoel.
De negatieve ophef over het feit dat minister Hirsch Ballin van justitie concurrentie op de Nederlandse gokmarkt onmogelijk maakt, lijkt me onterecht. Misschien zou er zelfs een limiet aan het te vergokken bedrag gesteld moeten worden, en misschien ook aan het aantal casinobezoeken per jaar. Hoewel, ik zou het jammer vinden als dit ook voor het casinorestaurant zou gelden…
Caroline Tax
