HAASTRECHT - Zestien priesters met een gemiddelde leeftijd van 76 jaar wonen er in het passionistenklooster even buiten Haastrecht. Donkere wolken pakken zich boven hen samen. Gezien het gebrek aan jonge aanwas, sterft deze geloofsgemeenschap binnen afzienbare tijd een stille dood.
„Wij zijn een verzorgingshuis met vitale elementen,’’ zegt overste, een soort leider, van het klooster Michaël Herm (62). Een aantal dagen in het klooster leert dat de kloosterbewoners zichzelf niet buiten, maar op een heel eigen manier in de wereld plaatsen. Wie nog kan werken, werkt grotendeels buiten het klooster in de samenleving. Ze hebben geen pij aan en gaan gewoon naar de supermarkt. Ze bidden samen, eten samen, kijken samen tv en borrelen samen.

De mannen bieden elkaar de helpende hand en verzorgen elkaar waar nodig, want een aantal is ernstig ziek. Toch is de sfeer niet neerslachtig of uitgeblust. Er worden veel grappen gemaakt en er wordt veel gelachen. „Ik denk ook dat humor belangrijk is in het geloof. Lachen om geloven, lachen met God. Als Jezus een jood was, móet hij ook wel humor hebben gehad,’’ zegt Pater Leo Bos (60). Hij vertegenwoordigt de Passionistenstroming namens Nederland. „Evangelie betekent blijde boodschap, dus waarom zou ik chagrijnen?’’

Leo Bos komt uit een rooms-katholiek gezin met zes kinderen. Als hij twaalf is, weet hij dat hij priester wil worden. „Net zoals ik vast wel eens heb gedacht dat ik brandweerman wilde zijn.’’ Leo gaat naar het kleinseminarie en later een jaar naar het passionistenklooster in Limburg. Na een minder geslaagd jaar, verhuist hij naar Haastrecht.

Daar zet Leo zich samen met medebroeders in voor de regio. Hij zet jeugdclubs en -huizen op en start een café onder het klooster. Dan wordt hij in 1975 priester en krijgt een parochie in Alphen. Een clubhuis van één van de jeugdverenigingen staat nog naast het klooster en wordt veel gebruikt. „Onze namen staan in de eerste steen gekrast,’’ zegt Leo met enige trots. „Jeugdwerk sterkt me in het priesterambt.’’

Hij doet alles met bezieling, misschien wel het belangrijkste woord in zijn leven. „In mijn pastorale werk praat ik met mensen binnen vijf minuten van ziel tot ziel.’’

„Het klooster is ook een rustpunt in de samenleving. De kapel in het klooster symboliseert dat. Als je daar bent, hoor je aan de ene kant het verkeer razen en aan de andere zijde is de stilte van de kloostertuin. Ik vind rust in de dagelijkse gebedsdiensten. Even pas op de plaats maken. Vanuit die gelovige rust wil ik met de wereld bezig zijn.’’

Michaël Herm leerde Leo Bos al in het Limburgse klooster kennen. Hij heeft de Duitse nationaliteit en is ‘pas’ in 2000 tot priester gewijd. Herm heeft dertig jaar in Duitsland gewerkt als psychotherapeut. Hij ging terug naar het klooster, maar nu in Haastrecht. „In het klooster ben ik tussen gelijkgestemden. Als ik op de Markt in Gouda vraag wie Paulus van het Kruis was, denken mensen dat ik dronken ben. Maar mijn broeders hier weten precies wie ik bedoel.’’

„Ik ben een geaccepteerd buitenbeentje,’’ zegt hij niet zonder ironie. Religiositeit en ironie gaan perfect samen volgens hem. „Anders zou ik het niet uithouden.’’ En met een lach: „Als ik niet geaccepteerd zou zijn, was ik niet vijf keer tot overste herkozen, maar weggestuurd als een godloze idioot.’’

Goddeloos is hij zeker niet. Wel moet hij het antwoord schuldig blijven op de vraag of God wel bestaat. „Dat is brain fucking. Het gaat er niet om of God wel of niet bestaat. Ík geloof van wel.’’ Michaël is een positief mens, ‘desondanks’. Want hij heeft genoeg ellende meegemaakt, waar hij niet verder over wil uitweiden. „Geloven hoort bij mijn persoon. Zonder dat ben ik niet mijzelf. Geloven is hoop, een uitdaging, bemoediging en troost.’’

De 83-jarige Maurits Mestrom zit min of meer gedwongen in het klooster. Liever zou hij in de binnenlanden van Borneo, Indonesië, leven. Elk antwoord op een vraag weet hij zo te draaien dat het over Borneo gaat. „Ik heb daar 41 jaar gewerkt. Leven tussen de mensen die de betrekkelijkheid van alles kennen.’’

Chronische malaria en dysenterie dwongen hem in ’93 terug te gaan naar Nederland. „Ik kwam op eigen benen en wilde op eigen benen weer terug. Ik wil niemand tot last zijn.’’ Tijdens de eerste jaren in het klooster schreef hij zijn ervaringen op, als remedie tegen heimwee. Nu raapt hij walnoten in de tuin.

Het is de vraag hoe lang het klooster nog bestaat. „Daar moeten we niet te dramatisch over doen,’’ zegt Leo. „Misschien is de tijd van kloosters en kerken wel over.’’

Populair

Nieuws

Laatst toegevoegd

Pagina opties