29-12-2007 / In memoriam: Quinton Peters en Juan Torres Rincon |
“Gods wegen zijn niet onze wegen” zegt de Schrift. Neem nu de Zuid-Afrikaan Quinton Peters (38 jaar) en de Spanjaard Juan Torres Rincon (27). Vol idealisme kwamen ze naar Nederland om aan het grootseminarie de Tiltenberg hun priesteropleiding te volgen. Niet hun geboorteland maar Nederland zagen ze als hun toekomstig werkterrein wegens het huidig priestertekort alhier. Vorige week kwamen ze bij een auto-ongeluk om, toen hun auto nabij Lopik onder het ijs kwam.
Pas gewijd tot diaken
Op zondag 8 december 2007 werden ze samen met vijf anderen in de basiliek te Haarlem tot diaken gewijd. Het aantal van zeven was het grootste sinds veertig jaar en wijst er erop dat onder jongeren de interesse voor het priesterschap weer toeneemt. Zes van hen, waaronder Quinton en Juan, zouden met Pinksteren 2008 tot priester gewijd worden. Maar in de nacht van zaterdag 22 op zondag 23 december sloeg het noodlot toe: door een noodlottige slippartij bij Lobith verongelukten zowel Quinton als Juan in een bevroren sloot.
Nieuw begin
Naast veel verdriet was er tijdens de uitvaart, op 28 december in Haarlem, ook vreugde. Zoals ook bisschop Mgr Punt aangaf, geloven wij dat Quinton en Juan er nog steeds voor ons zijn maar nu vanaf hun plaats bij God. Daarom stond de gehele mis in het teken van het geloof dat dood niet het einde is maar een nieuw begin. ‘Want zoals Jezus opstond uit de dood, staat ook elk van ons op. Want zou er geen opstanding van de doden bestaan, dan zou ook Christus niet verrezen zijn (1 Kor 15, 1-4.12-22).’
Vreugde naast verdriet
De vreugde om dit voortbestaan klonk ook uit de woorden van de broer en moeder van Juan aan het eind van de mis. Zo sprak zijn broer: ‘Ik voel dat Juan aan mij doorgeeft: er is leven na de dood.’ De, eerder dit jaar weduwe geworden, moeder van Juan sprak over een kracht die ze van God af naar zich toe voelde komen. Ook sprak ze over een groot gevoel van vrede.
Zonnestraal
De hemel weende die vrijdag de 28e december. De lucht was grauw zonder enige zonnestraal. Tot het moment waarop de twee kisten, bisschop Punt, priesters en diakenen naar de uitgang van de basiliek liepen. Opeens zette een sterk schijnende zonnestraal de stoet in het volle licht. Even dacht ik dat iemand er een schijnwerper op zette, maar het was toch echt een straal van de Zon.
Laten we bidden voor de seminaristen, de staf en de vele anderen die deze beproeving op hun weg kregen. Dat ze naast verdriet, onmacht en woede ook berusting, kracht en vertrouwen mogen vinden in het geloof.
Marianne Visser van Klaarwater
