Wijding (sacrament van het priesterschap)

 

Jezus zelf heeft de kerk gemaakt 'tot een koninklijk geslacht van priesters voor zijn God en Vader' (Openbaring 1,6). Heel de gemeenschap van de gelovigen als zodanig is priesterlijk. Er wordt wel gezegd dat iedere gevolige deelneemt aan een 'algemeen priesterschap'. De  gelovigen worden 'gewijd tot een heilig priesterschap door de sacramenten van het doopsel en het vormsel. 

 

Dank zij het wijdingssacrament wordt de zending, die Christus aan zijn apostelen heeft toevertrouwd, in de kerk voortgezet tot aan het einde der tijden: het is dus het sacrament van het apostolisch ambt. Het omvat drie graden: het episcopaat, het presbyteriaat en het diakonaat (KKK 1536), oftewel de bisschoppen, de priesters en de diakens.      Door de gewijde bedienaars, in het bijzonder de bisschoppen en de priesters, wordt de aanwezigheid van Christus als hoofd van de kerk zichtbaar gemaakt in de gemeenschap van de gelovigen. Deze aanwezigheid van Christus mag niet tot het misverstand leiden dat de bisschop of priester zelf niet onderhevig zou zijn aan menselijke zwakheid, heerszucht, dwalingen, of zelfs zonde.

 

De katholieke kerk kent drie graden van wijdingen: die van bisschop, die van priester en die van diaken. Er zijn in de katholieke leer twee graden in de deelname aan het priesterschap van Christus: het episcopaat en het presbyteraat. Het diakonaat (de diakens) is bedoeld om deze twee graden te ondersteunen. 

 

Wat de kranten zeggen...   "Paus beschouwt verplicht celibaat als verrijking van priesterschap"

De wijding van de bisschop geeft, samen met de heiligingstaak, ook de taak om te onderrichten en te besturen. De handoplegging en de wijdingswoorden verlenen de genade van de heilige Geest zo dat de bisschoppen op eminente en zichtbare wijze de rol van Christus zelf, als leraar, herder en hogepriester, vervullen en in zijn persoon optreden (KKK 1558). De bisschoppen hebben hun diensttaak aan verschillende personen doorgegeven.

 

De apostolische zending is doorgegeven aan de priesters. Omdat het priesterlijk ambt in verbinding staat met het bisschopsambt, deelt het ook in het gezag waarmee Christus zijn lichaam opbouwt, heiligt en bestuurt. Daarom is er het speciale sacrament dat de priesters door de zalving van de heilige Geest tekent met een bijzonder merkteken.  De gewijde taak van de priesters is vooral in de eucharistische dienst, waarbij zij in de persoon van Christus handelend optreden en zijn mysterie verkondigen.

 

De diakens hebben op een bijzondere wijze deel aan de zending en de genade van Christus. Het wijdingssacrament tekent hen met een merkteken dat niemand kan uitwissen en dat hen gelijkvormig maakt aan Christus, die de 'diaken', dit is de dienaar, van allen geworden is.

Het komt aan de diakens toe om onder andere de bisschop en de priesters bij te staan in de viering, vooral de eucharistie, de communie uit te reiken, te assisteren bij een huwelijk en het in te zegenen, het evangelie te verkondigen en te preken, kerkelijke uitvaarten te leiden en zich te wijden aan liefdewerken van allerlei aard.

 

De viering van een wijding is erg belangrijk en daarom worden zoveel mogelijk gelovigen uitgenodigd de wijding mee te vieren. De wijding is bij voorkeur op een zondag in de kathedraal van het bisdom. Het is de bisschop voorgehouden de wijding te verrichten.

 

Bij de wijding van priesters bidt de kerk:

 

 

 

Een heet hangijzer is soms de vraag waarom vrouwen niet tot het priesterlijk ambt kunnen worden gewijd. Immers, de katechismus noemt dat 'alleen een gedoopte (ongehuwde) man geldig de heilige wijding kan ontvangen'. Dit voert terug om de beslissing van Jezus. Hij heeft mannen uitgekozen om van de twaalf apostelen te vormen. De apostelen hebben op dezelfde wijze gehandeld, toen ze medewerkers uitkozen die hen in hun taak zouden opvolgen. De kerk erkent dat zij gebonden is door de keuze van de Heer zelf. Daarom is de wijding van vrouwen niet mogelijk.

Voorstanders van het toelaten van vrouwen tot het priesterambt wijzen bijvoorbeeld op culturele vooroordelen, het algemeen priesterschap van alle gelovigen (man en vrouw zijn één) of de praktijk in andere christelijke kerken.

 

Pastoraal werkers   Door de wijding zijn sacramentele taken toebehouden aan de priester. Dit betekent dat de academisch geschoolde pastoraal werker een aantal dingen niet doen. De pastoraal werker, en dat kan een man of een vrouw zijn, mogen woord- en gebedsdiensten leiden, maar ze kunnen geen heilige Mis of preken lezen, of sacamenten toedienen.

 

 

 

Geroepen om zich onverdeeld te wijden aan de Heer en aan 'zijn zaak', geven de wijdelingen zich geheel aan God en de mensen. Dit betekent, dat zij celibatair leven, dus ongehuwd en zonder de intieme omgang met een vrouw. Dit is overigens alleen in de westerse kerk zo. In de oosterse kerken kunnen gehuwde mannen tot diaken of priester worden gewijd. Bisschoppen zijn wel aan het celibaat gebonden. Zowel in het oosten als in het westen mag hij die het wijdingssacrament ontvangen heeft, niet meer trouwen.

Wat de kranten zeggen...  'Opheffing celibaat remedie tegen exodus uit RK Kerk'

 

 

Overigens heeft het celibaat niet altijd bestaan. In de begintijd van het christendom waren er zowel gehuwde als ongehuwde priesters. Tot in de 12e eeuw was de vraag om onthouding niet pregnant genoeg. In de westerse traditie begon het idee te groeien, dat het ongewenst was dat je én kon trouwen én de Heer volledig kon dienen. Onder paus Gregorius werd het celibaat (1136) uiteindelijk ingevoerd.