H. Pio van Pietrelcina, priester

Andere namen: pater Pio, padre Pio, Francesco Forgione
Gedachtenis: 23 september
Heiligverklaring: 16 juni 2002

Levensbeschrijving

In het Italiaanse dorp Pietrelcina wordt pater Pio als Francesco Forgione geboren op 25 mei 1887. Zijn ouders zijn Grazio Forgione en Maria Giuseppa de Nunzio, 'Beppa'. Vanaf het begin van leven is Francesco een bijzonder kind van God. Op vroege leeftijd verlangt hij er naar priester te worden. Hij wordt novice bij de Capucijners op zestienjarige leeftijd. In 1902 treedt hij in. Op 22 januari 1903 ontvangt hij het habijt en een nieuwe naam: Pio dia Pietrelcina, vernoemd naar de heilige paus Pius IV.

Op 20 september 1918 gebeurt er iets bijzonders. Na de heilige Mis begint bloed te stromen uit zijn handen. Niemand heeft het zien gebeuren. Deze stigmata zullen zijn hele leven bij hem blijven. Hij wordt door doktoren onderzocht, psychologisch en fysiek, maar zij vinden geen natuurlijke verklaring voor de open wonden. Pater Pio wordt beschouwd als de eerste gestigmatiseerde priester in de geschiedenis van de kerk. De wonden gaven een bijzondere geur, de geur van bloemen. Wonderbaarlijk is dat bij zijn dood, in 1968, de stigmata zijn verdwenen en zijn huid zonder littekens zijn. Net zoals hijzelf 50 jaar daarvoor had voorspeld.

De stigmata zijn niet de enige mystieke fenomenen van de heilige pater. Al op vroege leeftijd ervaart pater Pio (jeugd)visioenen, waarin Jezus aan hem verschijnt. In een visioen op zijn vijftiende jaar, wordt pater Pio verteld dat hij een goede strijd moet aangaan met de Boze. Het is overbodig in zijn levensbeschijving in te gaan op het bestaan van de duivel. Iedereen in het klooster hoorde de gevechten van de pater met de duivel. Een medebroeder vertelde eens, dat hij een enorm lawaai uit de cel van pater Pio hoorde, de geur van zwavel rook en later een hond met rook uit zijn mond zag wegrennen uit zijn cel.

In de studiejaren van pater Pio beleeft hij voor het eerst het verschijnsel bilocatie: het op twee plaatsen aanwezig kunnen zijn. Ook heeft hij de gave van profetie. In bepaalde gevallen wist pater Pio hoe iets zou verlopen in de toekomst.
Er zijn boeken vol met getuigenissen over de gave van genezing.

In zijn laatste levensjaren gaat pater Pio's lichamelijke gesteldheid vrij snel achteruit. Vanaf begin 1968 zit hij in een rolstoel en heeft hij bij vrijwel alles zijn medebroeders nodig. Tijdens het vierde congres van de gebedsgroepen, wordt pater Pio tijdens de hoogmis gefilmd. Het zijn de enige opnamen, het is zijn laatste mis. Bij het weglopen van het altaar zakt de pater in elkaar. In de nacht erop volgend overlijdt pater Pio.

Pater Pio-devotie

Rond pater Pio is een nog steeds groeiende devotie en gebedscultuur ontstaan. Vanuit Nederland worden bedevaarten naar San Giovanni georganiseerd en zijn er een aantal Pater Pio gebedsgroepen. In de kloosterkerk van de Kapucijners in het Vlaamse Meersel-Dreef (Hoogstraten) bevindt zich een heiligenbeeld van Pater Pio. In deze kerk wordt hij bijzonder vereerd en talrijke pelgrims bezoeken deze plaats om hem te gedenken en tot hem te bidden.