Basilius de Grote
|
|
Andere namen:
Gedachtenis: 2 januari
Heiligverklaring: |
Levensbeschrijving
Basilius de Grote werd geboren in Caesarea in Cappadocië (Turkije) omstreeks 330. Hij is één van de tien kinderen van Sint Basilius de Oudere en Sint Emmelia. Verscheidene van zijn broers en zusters worden eveneens vereerd als heiligen. Basilius doet zijn opleiding in Caesarea, in Constantinopel en in Athene. In deze laatste plaats raakt hij innig bevriend met Gregorius van Nazianze in 352. Uiteindelijk besluit Basilius om monnik te worden. Hij sticht een klooster in Pontus dat hij vijf jaar leidt. Hij schrijft een belangrijke kloosterregel, die nog steeds wordt gehanteerd in de Oosterse traditie. Nadat hij nog enige andere kloosters had gesticht werd hij in 370 gewijd tot bisschop van Caesarea. Tot aan zijn dood, negen jaar later, blijft Basilius een man van studie, barmhartigheid en welbespraaktheid. Deze talenten zorgen ervoor dat hij, al tijdens zijn leven, de titel 'de Grote' krijgt. Na zijn dood wordt hij kerkleraar.
In de vroege kerk is Basilius de Grote één van de grote figuren. Hij overwint het Arianisme in het Oosten. Ook spoort hij aan tot kerkelijke discipline en keurt afwijkingen sterk af. Hij schroomt er niet voor de prostitutie in Cappadocië met harde hand aan te pakken: iedereen die daar iets mee te maken heeft worden zonder pardon geëxcommuniceerd.
Hij wordt ook wel de theoloog van de Heilige Geest genoemd.
Patronage
Cappadocië, hervormingen, Rusland, ziekenhuispersoneel.
Attribuut
Een boek, ganzenveer, of schriftrol. Een kerkmodel (vanwege de kloosterstichtingen). Ook wordt hij afgebeeld met een dolfijn, het symbool voor christelijke ijver.
