Angela Merici, stichteres Ursulinnen
Andere namen:
Gedachtenis: 27 januari
Heiligverklaring: 1807
Levensbeschrijving
Ze is 56 wanneer Angela Merici paus Clemens VII met pijn in het hart maar zeer beslist weigert de leiding op zich te nemen van de zusters die zich in Rome om de zieken bekommeren. Angela weet dat O.L. Heer haar heeft geroepen voor een andere taak.
Angela Merici wordt ruim een eeuw eerder, op 21 maart 1474, in het Italiaanse dorpje Desenzano geboren. De pientere Angela is dol op haar ouders, van wie ze leert en ziet wat het betekent als christen je naaste lief te hebben. Wanneer ze tien is verliest ze beide ouders. Hun oom in het nabijgelegen Salo ontfermt zich over de kinderen. Angela lijkt lange tijd ontroostbaar en bidt veel tot God. Ze is haar verdriet nog maar amper te boven waneer haar oudere zus plotseling komt te overlijden. Dat ze niet eens de laatste sacramenten heeft kunnen ontvangen, vervult Angela met een bijna verterend verdriet. Het is dan dat de hemel haar te hulp komt. In een visioen toont de moeder Gods Angela's zus veilig in de hemel. Het doet de toch al vrome Angela besluiten zich geheel aan God te wijden, en op dertienjarige leeftijd wordt ze lid van de derde orde van de franciscanen.
Wanneer ze twintig is, keert Angela terug naar Desenzano. In de afgelopen jaren is haar liefde voor en kennis over O.L. Heer alleen maar gegroeid, en het treft haar pijnlijk wanneer ze ziet hoe weinig de arme kinderen - vooral de meisjes - in haar geboorteplaats weten van hun geloof. Maar wat eraan te doen. Vrouwen, en zeker alleenstaande vrouwen, worden niet geacht zich met iets te bemoeien, laat staan iets te ondernemen. Toch probeert Angela Merici een manier te bedenken. Ze praat erover met andere vrouwelijke leden van de derde orde en moedigt hen aan haar te helpen. Ze nodigen de meisjes bij haar thuis uit en onderrichten hen in het geloof. De ongebruikelijke aanpak heeft zo'n succes dat Angela al snel in de omliggende dorpen gevraagd wordt hetzelfde te komen doen.
In het Heilig Jaar 1525 maakt Angela, met een aantal goede vrienden, een reis naar het Heilig Land. Onderweg verliest ze plotseling haar gezichtsvermogen, maar staat erop de reis te volbrengen. Op de terugweg, op precies dezelfde plaats als waar ze blind werd, ontvangt ze weer het licht in haar ogen. Het is voor haar het teken dat ze, eenmaal op bezoek bij de paus, haar ogen niet mag sluiten voor de noden die ze zelf ziet. Daarom weigert ze paus Clemens' verzoek in Rome te blijven, maar vertelt hem van haar visioen dat ze jaren eerder heeft gehad. Daarin ziet ze jonge vrouwen langs een ladder van licht naar de hemel gaan. Uiteindelijk verschijnt O.L. Heer zelf en roept haar persoonlijk op een gemeenschap voor vrouwen op te richten. Dat ze al jaren bezig is vrouwen te inspireren en jonge meisjes in het geloof te onderrichten, hoeft ze de paus niet meer te vertellen. Dat is al meer dan voldoende bekend. Hij dringt dan ook niet langer aan, maar geeft haar zijn goedkeuring een communiteit te vormen.
En zo gebeurt het dat in 1535 achtentwintig vrouwen voor het eerst in de geschiedenis ten overstaan van God beloven hun verdere leven in te zetten voor het onderricht aan met name arme meisjes. De eerste jaren leven de vrouwen gewoon in hun eigen huis en dragen als herkenning een eenvoudige zwarte jurk. De organisatie, die in 1544 officieel door paus Paulus III wordt goedgekeurd en pas in 1565 tot een congregatie wordt georganiseerd, draagt de naam van de heilige Ursula. Deze middeleeuwse heilige, aanvoerster van vrouwen en beschermheilige van universiteiten, is namelijk aan Angela in een visoen verschenen.
Angela zelf maakt al die ontwikkelingen niet meer mee, want eind januari 1540 overlijdt zij. In 1807 verklaart paus Pius VI de stichteres van de Ursulinnen heilig.
