Apollonia
Andere namen:
Gedachtenis: 9 februari
Heiligverklaring:
Levensbeschrijving
Meestal zie je haar afgebeeld met in haar hand een grote tang met een kies erin en in de andere hand een palmtak, het symbool van de martelaren. Waarom Apollonia de beschermheilige is van tandartsen en mensen met kies-, tand- en kaakpijn, is een evenzo wonderlijk verhaal als waarom iemand die verdrinkt de patroon van zwemmers is.
Het zit er eigenlijk niet meer in voor de ouders van Apollonia. Ze hadden zo graag een kindje gekregen, maar welke god ze ook aanroepen, de wens blijft onvervuld. Uiteindelijk wendt Apollonia's moeder zich tot de Heilige Maagd, van wie ze zo veel moois heeft gehoord van de mensen die zich 'christenen' noemen. Later, wanneer Apollonia als jong meisje hoort dat zij op voorspraak van Maria in haar moeders schoot is ontvangen, bekeert ze zich tot het christendom. Zoals met veel vroege heiligen - dit moet hebben plaatsgevonden in de tweede eeuw na Christus in de omgeving van Alexandrië (Egypte) - is het toch grotendeels raden naar de geboortedatum en het (juiste) verhaal over Apollonia's jeugd.
Zeker is dat Apollonia een overtuigd christen is die als maagd haar leven aan God toewijdt. Onder keizer Filip worden begin derde eeuw de christenen vervolgd. Apollonia, hoewel al behoorlijk op leeftijd, is niet van plan bij de pakken neer te zitten of zich ergens schuil te houden. Ze zoekt haar medechristenen op in de gevangenis en troost hen met de woorden: "Bedenk maar dat je proces niet lang zal duren, maar de vreugde van de hemel zal eeuwig zijn."
Wanneer rond 249 het duizendjarig bestaan van het Romeinse Rijk wordt gevierd, ontstaat er onder de bevolking van Alexandrië een uitermate vijandige sfeer ten opzichte van de christenen die zich afzijdig houden van de feestelijkheden. Een ongelukkige zet van een van hen is de druppel die de emmer doet overlopen. Een christelijke poëet houdt de goddeloze inwoners van Alexandrië voor dat er een ramp over hen zal komen als ze zich niet tot God bekeren. Dit soort voorspellingen passen nou net niet in de feestvreugde. En na een paar dagen van groeiende en broeiende onrust, trekt een woedende menigte door de straten op zoek naar christenen. Hun enige doel is zoveel mogelijk christenen om te brengen.
Bisschop Dionysius, van 247 tot 265 bisschop van Alexandrië, beschrijft in een brief aan de bisschop van Antiochië, Fabius, hoe zijn mensen lijden onder de volksopstand. De woedende menigte trekt langs de huizen van christenen, jaagt hen eruit en een groot aantal wordt onder gruwelijke omstandigheden om het leven gebracht. Heel specifiek verhaalt de bisschop over Metras, een oude man die geslagen, geschopt en uiteindelijk gestenigd wordt, en over Quinta, een vrouw die, als zij weigert andere goden te aanbidden, achter een paard gebonden door de straten wordt gesleurd.
Uiteindelijk weet de menigte ook Apollonia te vangen. Met herhaalde klappen in haar gezicht slaan enkele mannen al haar tanden uit haar mond. Dan voeren ze haar mee buiten de stad, waar de dood op de brandstapel haar wacht als ze niet de godslasterlijke woorden herhaalt die haar worden voorgezegd. Apollonia vraagt, zo goed als het gaat, om enige bewegingsvrijheid. In de veronderstelling dat ze zich voorbereidt op het uitspreken van de woorden, laten de mannen haar los. Dan, ineens, springt Apollonia zelf in het vuur en geeft haar leven voor God.
Augustinus zal later nog over dergelijke daden van martelaren zeggen dat zij hiermee niet zelfmoord begingen - alleen God geeft en neemt leven - maar dat zij door ingeving van de Heilige Geest tot deze daad van opoffering kwamen.
