Petrus Chanel, martelaar
Andere namen:
Gedachtenis: 28 april
Heiligverklaring: 1954
Levensbeschrijving
De kleine Pierre zag in zijn jonge jaren nauwelijks de schoolbanken. Ze hadden hem thuis veel te hard nodig voor allerhande klusjes en de zorg voor de schapen. In 1814, wanneer Pierre elf jaar oud is, ziet de pastoor dat de jongen te pienter is om dom te blijven. Pierre vertrekt naar zijn tante, die hem maar gelijk voorbereidt op z'n Eerste Heilige Communie.
Pierre gaat geregeld naar de Mis en leest veel. Wanneer de priester de zieken en stervenden de Communie brengt, vinden we Pierre aan zijn zij. De mensen zien in de opgroeiende jongen een brave priesterstudent; wat ze niet weten is dat hij er de brui aan wil geven. Pierre weet niet met wie hij over zijn probleem kan praten. Ten einde raad gaat hij naar de kerk om daar Maria raad te vragen. Bij zijn geboorte is hij immers aan haar opgedragen. Veel later zal hij vertellen dat zij zijn toekomstige roeping heeft gered.
Na zijn priesterwijding krijgt Pierre de zielzorg over een dorp zonder toekomst. De bisschop stuurt Pierre later dat jaar naar een parochie in de Alpen. De jonge priester valt op door zijn zwak voor de armen en kleinen. Toch ligt Pierres hart elders. Altijd al had hij een verlangen naar de missie gehad, en telkens wanneer hij iets leest over die dappere mannen ver van huis gaat er iets sneller kloppen. Wanneer hij dan ook nog hoort van een zekere groepering die zich de Sociëteit van Maria noemt, is hij als pastoor niet meer te redden. Hij zoekt de stichter Jean-Claude Colin op in Lyon en vraagt hem of hij er ook niet bij mag komen. Maar het leven gaat niet altijd over rozen, ook niet in Frankrijk. Want in plaats van naar de missie, krijgt Pierre Chanel de zorg voor het seminarie. Maar in 1837 komt het er dan toch van en vertrekken twintig maristen, onder wie Pierre Chanel, naar Oceanië.
Na de nodige tegenslagen lijkt het op het eiland Futuna, nabij Fiji, te lukken. Op het door de Fransen overheerste eiland weet de missionaris met geduld respect te verwerven van wat men toen de inboorlingen en wij nu de autochtone bevolking zouden noemen. De jonge priester leert de taal, en valt bij de bevolking op door zijn hulpvaardigheid, naastenliefde en zelfopoffering. De eilandbewoners noemen hem "de man met het goede hart".
Ook Niuliki, die als opperhoofd de scepter zwaait, krijgt waardering voor de priester. Zozeer zelfs dat hij niet alleen de Mis bijwoont, maar vervolgens ook nog z'n afgodsbeelden verbrandt. Het gaat goed tot hij merkt dat hij z'n invloed kwijtraakt bij de nieuwe christenen. En als je gewend bent naar de ogen gekeken te worden, dan vind je dat niet leuk. Z'n zoon is echter de spreekwoordelijke druppel, want deze vertelt hem dat ook hij zich wil laten dopen. Met enkele getrouwen beraamt Niuliki de moord op de christenen die hem verraden hebben. Bij het invallen van de dageraad van de 28e april 1841 dringen mannen de hut van de jonge priester binnen. Met knuppels slaan ze op de missionaris in. Pierre Chanel kijkt de daders liefdevol aan en zegt: "Het is goed voor mij." Hij overleeft de laffe aanslag niet en sterft, pas 37 jaar oud.
Het lichaam van de martelaar wordt door de opperbevelhebber van de Franse marinevloot in Tahiti opgeëist en uiteindelijk naar het moederhuis van de paters maristen in Lyon overgebracht. In 1954 wordt de eerste martelaar van de maristen door paus Pius XII heilig verklaard. Hij roept hem uit tot patroon van Oceanië, en deze titel kreeg Petrus Chanel niet voor niets. Kort na zijn dood bekeert het hele eiland Futuna zich tot het christendom.
Patronage
Petrus van Chanel is patroon van Oceanië
