|
Welke woorden van moed kan ik nu nog aandragen.
Ik voel mij een spreker zonder woorden.
Beladen met de zwaarte wegens mijn gevoel voor jou.
De zon liet zo prachtig haar stralen over het landschap vallen.
Al ware het een paradijs, door de mens bewoond.
Opeens was er … leegte.
Niets van dat perspectief van wat er eerst was.
De spreker wist wat hij gezien had maar…
hoe …, hoe kon hij nu teruggaan naar hen,
die de achterwacht hadden gehouden.
Van wat kon hij vertellen?
Over van wat hij gezien had?
Zij had het over een belofte, anderen over een visioen,
En weer anderen over een luchtkasteel.
De spreker kan er geen woorden voor vinden.
In zijn hart klinkt er geen resonantie.
Hij wacht op het eerste groene takje.
Je trouwe vriend | 
