Blijven gedenken
Wij mensen zijn het langzamerhand aan het vergeten
De grootste groep die nu leven, kunnen het van verhalen weten
Dat ons vaderland van veertig tot vijfenveertig in oorlog was
Hoe velen de dood werden ingedreven in kamers vol met verstikkend gas
Hoe honger en ellende de samenleving had in de tang
Oorlogsgeweld en macht zette mensen in het gevang
Op ras en kleur gemerkt, zo op transport gezet
Om in de vreemde te worden terecht gezet
Niet wetende wat er stond te gebeuren, werden mensen verdreven
Ouders gescheiden van hun kinderen, zo in wagons geheven
Lange onzekere treinreizen naar ver gelegen concentratiekampen
Om daar op een onmenselijke wijze in dood te verkrampen
Het is goed om er jaarlijks even bij stil te staan
En te bedenken dat het ook anders kan gaan
Over de hele wereld kom je nu heden ten dagen,
nog van die onmenselijke daden tegen welke om een oplossing vragen.
Het is soms onbegrijpelijk dat het zo kan gaan
Dat mensen elkaar zo naar het leven staan
Eigenlijk vergeten hoe de schepping ooit begon
Alles was goed in een stralende zon
Toch is het goed om hen te blijven gedenken
Die mensen die hun leven lieten om ons vrijheid te schenken
Vier mei, de doden herdenken is daarom een dag
Die in ons vaderlands geschiedenisboek niet ontbreken mag
Om dankbaar te blijven en te herinneren
Aan zij die vielen, voor ons en onze kinderen.
4 mei 2007 Frans Maseland
