Sleutelzin
Het werd avond, het werd ochtend.
Het werd avond, het werd ochtend. Als je dit hoort, wat hoor je dan?
Gaat het wel om wat we horen als we luisteren of... gaat het om wat we beleven als we luisteren?
En wat beleven we als we deze woorden horen?
Ieder voor zich zal komen met een antwoordt dat past in haar/zijn belevingswereld. Mogelijk bent u nu niet bezig met uw eigen gedachten, maar vraagt u zich af wat ik wil zeggen.
Het werd avond, het werd ochtend. Is voor mij een : "Sleutelzin". Ze zegt veel meer dan er staat, mij zegt ze bijvoorbeeld dat alles voorbij gaat. Ze herinnert me ook aan het scheppingsverhaal.
Dag en nacht. Ze voltrekt zich, hoe dwars wij mensen ook kunnen zijn. In weerwil van alles komt er altijd weer een nieuwe dag. Hoe machtig wij mensen ook zijn, wij kunnen de avond niet maken, wij kunnen geen nieuwe dag maken. Ze breken aan, worden geboren.
Het werd ochtend, het werd avond.
Op het moment dat ik dit schrijf voel ik bij deze woorden de emotie van zachte muziek en kabbelend water.
Ik voel ... rust!
Misschien omdat ik me met deze woorden wil vereenzelvigen.
Of omdat het iets van een overgave in zich heeft.
Iets ... afwachtends!
God zoeken vraagt niet van ons heel druk bezig te zijn met van alles en nog wat.
God zoeken vraagt om rust in de geest.
Zo rustig dat we zelfs een lichte rimpeling op het water gewaar worden.
Het werd avond, het werd ochtend, is een natuurlijk proces geen dwangmatigheid. Het is zoals het riet dat meebuigt met de wind en dat altijd zal blijven doen.
Het wordt avond het wordt ochtend...
Rob van der Knaap
