29-10-2007 / Rob van der Knaap / Op een stille landweg |
Op een stille landweg
Op een stille landweg die nergens lijkt heen te gaan,
verloor ik mezelf in de roep van de natuur.
Alles om me heen is zo oorspronkelijk dat ik,
dit moment zou willen beleven als een eeuwigheid.
Ik vertraag mijn pas en ga onderweg uitgebreid zitten.
Nergens zou ik nu liever willen zijn dan hier.
En toch kan het niet! Ik verzet me,
en wil niet loslaten
Ik kijk om me heen, niet met de wens dat het kon.
Maar enkel met de zoete droom
die de levende doet ademen.
Ademde diep en een innerlijke vrijheid werd ik gewaar.
En met de moed van een dromer, die me als een rijke oogst toevalt,
ga ik op weg!
Rob van der Knaap
