Hij huist tijdelijk in de statige pastorie van Vasse en ontvangt gasten in de grote woonkamer, waar al enkele meubelstukken stonden. Zijn eigen spulletjes zitten nog in verhuisdozen, want binnen afzienbare ruilt pastoor Paul Tervoort (52) dit tijdelijke logeeradres voor een vast onderkomen in de pastorie van Tubbergen, zijn nieuwe standplaats. Hij is benoemd tot pastoor van het Parochieverband Tubbergen. Tervoort is weer terug in Noordoost-Twente.

Het is een tijd van kennismakingsbezoeken en van huishoudelijke beslommeringen. Zo kan een telefoonmaatschappij hem even wegroepen uit het gesprek. Kennelijk bleek het communicatiebedrijf geen wonderen te verrichten, de geestelijke aan de andere kant van de lijn ten spijt. Die wil een nummer. Met spoed.

Tervoort tikt op het mobieltje dat hij onder handbereik op tafel neerlegt. "Dit is mijn huishoudster." En als hij de vragende blik opvangt: "De belangrijkste functie van de huishoudsters van de pastoors van vroeger was dat ze er waren. Er moest altijd iemand op de pastorie zijn, iemand die onmiddellijk wist waar de pastoor bereikbaar was. Bereikbaar zijn is één van de belangrijkste zaken voor ons." Dat geldt eens te meer, nu het werkterrein zo groot is als dat van het Tubbergse parochieverband. Tervoort ploos het al uit: tussen de kerken van Reutum en Vriezenveen, aan de grenzen van het verband met negen parochies, ligt dik vijftien kilometer. Veel meer dan hij gewend was op zijn vorige standplaats Kilder. De samenwerking daar omvatte zes parochies in een strook net onder Doetinchem. Acht jaar was hij daar. "Natuurlijk deed het pijn om er weg te gaan. Ik was daar heel gelukkig, maar toen ik hoorde dat ik hier heen moest, maakte dat veel goed."

Tervoort is geen vreemde in Twente. De eerste benoeming na zijn priesterwijding in 1995 voerde hem als 'eerstaanspreekbare' pastor naar De Lutte en Beuningen. Hij bleef er vijf 'gelukkige' jaren en haalde regelmatig de pers. Bijvoorbeeld met het wervend bord langs het voetbalveld. 'Zondagmiddag naar SV De Lutte! Waar was u vanmorgen? Uw pastor.' Nieuwsmakers van RTL 5, De Telegraaf en de EO vroegen om tekst en uitleg. Ook werd hij gesignaleerd als deelnemer aan de carnavalsoptocht, sloeg hij geen Hellehondsfeest over en was hij vaste bezoeker van de jaarlijkse piratenweek.

Vanaf dag één heeft hij als priester gestreefd naar een 'warme, gastvrije' kerk. Zelf heeft hij die warmte altijd ondervonden. Vanaf zijn vroege Limburgse jeugd. Zijn ouders koesterden het geloof. "Maar ze hebben me nooit die kant op gedwongen. Ik heb me gewoon altijd thuis gevoeld in het katholieke geloof, ik heb gewoon altijd van die kerk gehouden. Dat komt, denk ik, ook omdat het geloof ruimte laat om te genieten van de mooie dingen in het leven. Ik geloof ook dat iedereen in de hemel komt. Misschien niet altijd meteen, maar toch op den duur."

Het zijn woorden van een man, die ook de schaduwen van het bestaan leerde kennen. Hij doorliep de sociale academie en zat dertien jaar als inrichtingswerker in een kinderbeschermingsinternaat in Maastricht. Met meisjes tussen de 13 en 22 jaar, die soms al een heel leven achter de rug hadden.

Gaande de jaren voelde hij zich echter steeds meer aangetrokken tot het priesterschap. Begin jaren negentig nam hij het besluit. "Ik wilde een nieuw leven beginnen." Hij meldde zich bij de bisschop van Roermond, destijds monseigneur Gijsen. "En die gaf me het heel wijze advies in het buitenland te studeren. In elk geval niet in het eigen bisdom, want waar ik ook zou komen, ik zou er altijd vroegere pupillen tegenkomen." Zo kwam hij in het Zuid-Franse Aix en Provence terecht en leerde hij de zonnige kerk kennen, de kerk die hij sindsdien in het hart heeft gesloten. "Die mensen daar, die maakten van elke viering een feest, dat maakte zo'n indruk op me."

Een jaar later zette hij zijn studie voort onder het gezag van het aartsbisdom Utrecht, op het Ariënskonvikt. In 1994 werd hij tot diaken gewijd. Op 29 april 1995 werd hij met vijf anderen priester.

Tervoort wil een 'warme' kerk, een gastvrije. Een kerk die de mensen koestert als ze komen, die niet klaagt als ze wegblijven. Tervoort hoeft echter niet te mopperen. "Er zijn duizenden vrijwilligers, vooral in een streek als Twente. Dus de kerk leeft hier. Die vrijwilligers zijn de grootste schat van de kerk."

Die vrijwilligers kunnen er ook voor zorgen, dat elke afzonderlijke parochie in het verband haar eigenheid houdt. "Ik heb nu al gemerkt dat het in Vasse anders is dan in Reutum en met die eigenheid moet je blij zijn."

Hij ontpopt zich als een voorstander van het veldwerk en minder van het grote debat. "De Nederlandse kerk in een voortrekkersrol? Met een paar miljoen katholieken op de honderd miljoen mensen die er zijn? Dan denk ik dat enige bescheidenheid ons wel past." Hij voelt zichzelf innig verbonden met de wereldkerk. Hij begeleidt met liefde al jarenlang reizen naar Lourdes. "En daar kom je dan 'de hele wereld' tegen. Het mooie is dat de mensen daar samen hetzelfde vieren en dat ze elkaar verstaan, ook al spreken ze elkaars taal niet." Die wereldkerk ervaart hij niet alleen in de drukte van Lourdes, maar ook in de stilte van zijn eigen omgeving: "Als je 's morgens je gebeden doet, dan realiseer ik me dat op datzelfde moment dezelfde gebeden worden gezegd door de paus en door een pater in Tanzania. Die gedachte kan me echt ontroeren."