25-11-2007 / Geen wonderen in 't Hofke van Elisabeth Sleutjes |
BERLICUM - Een enkeling zal tot het einde der tijden geloven dat er in Berlicum, in 't Hofke van Elisabeth Sleutjes, wonderen zijn gebeurd, misschien is het verstandiger te denken aan een geval van godsdienstwaanzin. Elisabeth Sleutjes had de schijn natuurlijk keihard tegen.
De zieneres van Berlicum' was in alle opzichten een vrouw van papier; fragiel van lichaam, dun in het hoofd. Ze voelde zich al jong aangetrokken tot het kloosterleven, maar alle pogingen in te treden mislukten; ze was ziek of haar roeping bleek niet overtuigend genoeg.
Dubieus was wat in de jaren zeventig gebeurde. Van 1972 tot 1976 was ze opgenomen in psychiatrisch ziekenhuis Coudewater in Rosmalen, tot ze na een weekendverlof niet meer terugkeerde; ze beschouwde zichzelf als genezen. Eind dat jaar genas ze zelfs van verlammingsverschijnselen, dankzij Maria, zo beweerde ze.
Kort daarna, op de dag af 120 jaar nadat ze in Lourdes zou zijn verschenen, liet Maria zich zien in Berlicum. En nog eens. Er waren ook boodschappen. Honderden. Er kwam dus een kapel. Het duurde niet lang voordat de eerste bedevaartgangers arriveerden.
Met de vaardigheid van een manager die precies weet hoe je een product in de markt moet zetten, maakte Elisabeth Sleutjes van haar huisje een attractie: het Lourdes van de Lage Landen. Een Stichting zorgde voor organisatie, marketing en financiën, aanpalende huisjes werden gekocht en van een naam voorzien (Het Licht, De Bron), de tuintjes werden één groot religieus park.
Ondertussen was er van tijd tot tijd een mirakel: directe medewerkers bleken plots over geneeskundige gaven te beschikken, in de tuin werd een een geneeskrachtige bron gevonden, op een afbeelding van het H. Aanschijn zaten ineens bloeddruppels - aldus de zieneres, die de wonderen graag wereldkundig maakte, zeker als de pers daar ook nog een leuk bedragje voor over had.
De katholieke kerk was intussen niet blij met de religieuze gekte in Berlicum. Een onderzoekscommissie kwam thuis met een koffer vol merkwaardige ontdekkingen.
De conclusie - waarin het begrip 'bedrog' werd vermeden - werd in het zachtste soort Nederlands opgesteld: 'Haar volgelingen zijn zeer gelovige mensen, te goedgelovige mensen misschien. Zij verlangen terug naar de 'warmte' en vroomheid van de kerk uit het verleden, maar verliezen daarbij de werkelijkheid kennelijk soms enigszins uit het oog', aldus het oordeel van de onderzoekscommissie.
Bron/lees verder:
Brabants Dagblad
