Pinkpop 1988. Een kleine kale magere zangeres in een korte broek en uitgelebberd mouwloos t-shirt. Op haar tenen om bij de microfoon te komen verbluft ze haar publiek met het agressieve Troy - een intense wraakzang tegen een valse liefde.

Negentien jaar later staat dezelfde vrouw in een lange rode jurk in kleine zaaltjes en zingt ze ingetogen psalmen en covers als die van Maria Magdalena's I don't know how to love him uit de musical Jesus Christ Superstar. Troy zou ze nu niet meer kunnen zingen, zegt ze, omdat ze niet meer zo kwaad is.

Toegewijd katholiek

Wat is er gebeurd? Sinéad O' Connor is nog steeds kaal, rookt nog immer als een ketter en scheldt als vanouds met graagte. Nog altijd noemt ze zichzelf een toegewijd katholiek en wijdt ze het merendeel van haar liedjes aan de manier waarop religie God gegijzeld houdt. Toch lijkt de 41-jarige Sinéad een ingetogener verschijning dan de felle Sinéad die we kennen van haar bruisende optredens en nummer 1 hit Nothing compares 2U uit 1990.

Eén van de incidenten die O'Connor destijds afschilderden als een madwoman was haar optreden in de Late Night Show op de Amerikaanse zender NBC in 1992, kort na haar kennismaking met de rastabeweging die de Katholieke Kerk graag verwijt macht te misbruiken voor wereldlijke doeleinden. Onder de woorden fight the real enemy verscheurde ze een foto van paus Johannes Paulus II. Het incident haalde wereldwijd de nieuwsuitzendingen.

Geen spijt

Hoewel ze het Vaticaan inmiddels excuses gemaakt zou hebben, zegt ze geen spijt van haar actie te hebben. Het was haar manier om op te komen voor de rechten van het misbruikte kind, op het moment dat Ierland in de ban was van een schandaal rondom een aantal kinderen dat seksueel misbruikt was door priesters. In plaats van de slachtoffers en hun families te steunen, zegt ze, probeerden de hogere machten in de Kerk de gebeurtenissen in de doofpot te stoppen. Daarmee werd het geloof zelf een slachtoffer.

In Amerika werd haar provocatieve actie niet begrepen: het zou nog tien jaar duren voor ook daar de eerste gevallen van kindermisbruik in de Rooms-Katholieke Kerk naar buiten kwamen. De media straften O'Connor genadeloos af. Toen ze twee weken na haar televisieoptreden het podium van Madison Square Garden in New York betrad om een ode te brengen aan haar jeugdidool Bob Dylan, werd ze overspoeld door een publiek dat haar tegelijkertijd uitjouwde en toejuichte.

Leegloop kerken

Ze mag de kerk dan van tijd tot tijd wakker willen schudden, zegt Sinéad nu, ze doet dat met de liefde van een kind naar diens ouders. Als de kerk haar fouten niet onder ogen ziet, verliezen we het kind met het badwater, vreest de zangeres. De Kerk zal blijven afbrokkelen, terwijl we het contact met God al zoveelSinead O'Connor verloren hebben.

Sinds het conflict in haar thuisland eindigde, lopen de mensen met rasse schreden de kerk uit. Het schandaal rondom de misbruikte kinderen heeft een hoop Ieren teleurgesteld, denkt Sinéad.

Als de priesters als echte christenen vergeving gepreekt hadden, zegt ze, hadden ze niet zo bang hoeven zijn voor de reactie van hun gemeentes. En als ze echt in God geloofd hadden, waren ze veel makkelijker door dit schandaal heengekomen, omdat ze op zijn genade hadden kunnen vertrouwen. In plaats daarvan bevindt de Kerk zich nog steeds in een crisis.

Allah en Boeddha

Gelukkig, vindt O'Connor, kwamen er in die tijd ook veel immigranten die culturele verrijkingen met zich meebrachten. Of je het nu Allah, God of Boeddha noemt, zegt ze, God, Jezus of de Heilige Geest – het is allemaal dezelfde energie, en die zit in ons allemaal. Ondanks haar zelfbenoemde trouw aan de kerk van haar ouders, lijkt Sinéad een dankbaar voorbeeld van degenen die de nieuwe diversiteit in hun voordeel wisten te gebruiken.

Het boze Ierse meisje uit Dublins voormalige 'katholieke theocratie' dook in de hindoeïstische Veda's, het werk van soefidichters als Hafiz en de rastabeweging. Het hielp haar het verleden te verwerken en haar manisch-depressieve buien te overleven.

Populair

Nieuws

Laatst toegevoegd

Pagina opties