23-1-2008 / Hilde Heddebauw / Vrouwen in het ambt |
Wanneer ik dit onderwerp onder ogen krijg, overvalt me telkens weer een bepaalde onvrede en een soort tristesse. Wanneer zal de kerk het kunnen opbrengen om de mens eens met een diepere blik te aanschouwen, denk ik dan. Dat de 'wereld' zich vasthoudt aan het gescheiden man-en-vrouw-beeld vind ik niet meer dan normaal, maar dat ook onze geestelijke leiding zich daarop laat vastpinnen om 'de verkondinging van Gods woord' enkel aan mannen over te laten, gaat er bij mij niet meer in.
Alles wat in de wereld gebeurt doet zich voor binnen een bepaalde tijd, en op een bepaalde plaats. Gezien het maatschappelijke wereldbeeld van Jezus' tijd, en bijgevolg de rollen die aan mannen en vrouwen werden toebedeeld, is het compleet onvoorstelbaar dat een vrouw een vooraanstaande - zij het dienende - positie had kunnen verwerven. Een andere dan die van moeder was voor haar niet weggelegd. De geesten waren daar absoluut niet klaar voor en de gebruiken er niet op ingesteld, wat niet wil zeggen dat wat toen onmogelijk was, ten eeuwigen dage zo moet blijven. Leven is in zichzelf verandering. Wat geen verandering meer kent sterft af.
Jezus was een man, maar nergens in de bijbel staat er te lezen dat ooit iemand gezegd heeft: "Ziedaar de man!". Nee, er staat geschreven: "Ziedaar de Mens!". Er dient een onderscheid gemaakt te worden tussen Jezus, de man, en Christus, de gezalfde. Staat dit laatste niet ten nauwste verbonden met het mens-zijn, met de ziel en de geest van het mens-zijn? De priester staat inderdaad als Persona Christi, in de persoon van Christus, voor het altaar, niet als de Persona Jesu, niet als man. De persoon van Christus is een staat waarop het man-zijn secundair, het mens-zijn primair wordt. Op dezelfde manier kan bij een vrouw haar vrouw-zijn secundair en haar mens-zijn primair worden gesteld, maar dan moet de toeschouwer willen meegaan in dat gebeuren: voorbij het 'man-zijn' of 'vrouw-zijn' willen kijken.
Vrouwen worden bij de ontkenning hiervan niet tekort gedaan in hun vrouw-zijn, ze worden tekort gedaan in hun mens-zijn, grotendeels omdat mannen het moeilijk hebben om voorbij en dieper dan het vrouw-zijn te kijken; om oog te hebben voor hun mens-zijn. Hun blik vangt veelal het beeld-van-de-vrouw en/of het beeld-van-de-moeder op. Wanneer voorbij de beelden gekeken kan worden, kan men een glimp opvangen van de essentie, van het hart, de ziel, de geest van de mens, weze het man of vrouw. Deze laatsten doen er dan en daar niet meer toe. Daarenboven doet men tekort aan het vaderschap, wanneer men enkel het moederschap bejubelt. De vader en de moeder hebben allebei een cruciale rol te vervullen in deze hoedanigheid. Hoelang zullen mannen het nog nemen dat hun rol als vader als tweederangs bekeken wordt?
Als er gezongen wordt: "Laat ons allen één zijn Vader, zoals Gij in mij zijt, en ik in U ben, laten zij ook één zijn in Ons, opdat de wereld gelove in Mij", staat er nergens te lezen dat deze opdracht alleen naar mannen gericht is. Waarom intelligente, verstandige, wijze, toegewijde, erudiete, gevormde vrouwen de toetreding tot het ambt ontzeggen? Wie zijn wij om te beweren dat enkel mannen geroepen worden om het woord Gods te verkondigen?
Als we ervan uitgaan dat Jezus niet enkel man, maar ook God was, dan vergeten we nog de derde dimentie: die van mens, de Mens, door God geschapen.
De kerken lopen leeg. Priesters krijgen de zorg over 8, soms 10 parochies. Parochianen moeten het maar zonder eucharistie doen wanneer ze niet goed meer te been zijn of niet over een wagen beschikken om naar een van de nabijgelegen dorpen te rijden op zaterdag of zondag. Kerken worden 'verkocht'. Liever dat, dan het benoemen van vrouwen? Het 'postje' is niet belangrijk omwille van het gezag waarmee men bekleed wordt. Het gaat erom dat er veel werklieden nodig zijn in de wijngaard van de Heer, en dat het jammer is dat men een deel van de werkwilligen langs de zijlijn laat staan omdat het beeld waarmee ze bekleed zijn niet beantwoordt aan het beeld dat anderen voor ogen hebben. Hoever zal men het in de kerk nog laten komen?
Deze gastbijdrage is van Hilde Heddebauw, lerares basisonderwijs voor het vak godsdienst in Oostende.
Lees ook de eerdere columns over dit onderwerp:
