H. Ivo

Yvo Hélory wordt op 17 oktober 1253 geboren in het Bretonse Kermartin uit zeer welgestelde ouders. En zoals het een jongen uit een welgesteld geslacht vergaat, zit hij op veertienjarige leeftijd in de schoolbanken van de universiteit van Parijs. Na tien jaar studie heeft hij zich bekwaamd in filosofie, theologie en staatsrecht. Blijkbaar heeft hij er nog niet genoeg van, want in Orléans plakt hij er nog even een studie kerkelijk recht aan vast.

 Hij onderwerpt zichzelf aan een steeds strenger boeteleven. Onder zijn kleding draagt hij een haren hemd, zijn nachtrust zoekt hij op een strooien mat waarbij een steen of boek als kussen dienst doet. Er wordt zelf beweerd dat hij zo hard studeert dat hij nooit(!) slaapt. Hij vast regelmatig.

Terug in zijn geboortestreek, wordt Yvo al snel door de aartsbisschop van Rennes gevraagd om rechter aan de kerkelijke rechtbank te worden. Hij accepteert dit, terwijl hij intussen de heilige Schrift verder bestudeert. Ook voor de kerkelijke rechtbank van Tréguier, onder mgr. Alan de Bruc, vervult hij enige tijd de functie van rechter. Al snel is hij bekend om zijn zorgzame wijze van rechtspreken. Zelfs zijn tegenstanders hebben hoge achting voor de uitblinkende rechter.

Maar meer nog dan dat valt hij op door zijn tomeloze inzet voor de armen. Voor niets neemt hij de verdediging van hen die het niet kunnen betalen, op zich. Waar hij bij de ene rechtbank zelf de rechter is, treedt hij in een andere rechtbank op als verdediger. Hij bezoekt de beschuldigden op in de gevangenis en betaalt regelmatig hun onkosten. In de rechtzaal doet hij er alles aan om tot een oplossing tussen de partijen te komen, zodat geen van beide met onnodige hoge kosten zou komen te zitten. Daar vandaan krijgt hij ook de 'titel' advocaat van de armen. En ook de gebruikelijke 'cadeautjes' waar advocaten zich in die tijd doorgaans mee laten omkopen, wijst hij rigoureus af.

Blijkbaar ziet O.L. Heer in Yvo nog iets anders dan een goede rechter en advocaat, want na jaren van innerlijk zoeken, vervult Yvo in 1284 door zijn priesterwijding zijn roeping. Nog een drietal jaren oefent hij zijn beroep als rechter uit, maar dan wil hij zich volledig voor de armen inzetten.

Hij zegt zijn baan op en wijdt zich volledig aan zijn parochianen. Nu is het niet zijn recht spreken wat hem geliefd maakt, maar zijn het zijn preken. Want niet alleen moedigt hij hun aan een goed spiritueel leven te leiden, ook houdt hij hun de heiligheid van het dagelijks leven voor. Tot ver buiten zijn parochie wordt er een beroep op hem gedaan, dan weer om een preek te komen houden, dan weer om als 'scheidsrechter' op te treden bij twisten.

Nooit doen gelovigen vergeefs een beroep op hun pastoor. Zijn tijd, (rechts)kennis, maar geld en goederen staan altijd tot hun beschikking. Omdat hij vanwege zijn afkomst nu eenmaal met een behoorlijke rijkdom is gezegend, kan hij een paar wensen in vervulling laten gaan. Hij bouwt een ziekenhuis, waar hij zelf regelmatig de zieken verzorgt. Hij geeft geld aan de armen, en als hij op straat iemand tegenkomt die nodig aan een nieuwe jas toe is, dan overhandigt hij hem prompt zijn eigen jas. Eenmaal zou hij zijn bed hebben weggegeven aan een bedelaar die bij de pastoor op de stoep sliep.