Leonardus

Andere namen:
Gedachtenis: 6 november
Heiligverklaring:

Levensbeschrijving

De kluizenaar Leonardus leefde in de zesde eeuw. Hij zou in St. Léonard-de-Noblac, later naar hem genoemd, een klooster gesticht hebben. Hij genoot niet alleen in zijn vaderland Frankrijk, maar ook in de Duitse landen een grote volksverering, en vanaf de elfde eeuw is er een schat aan legenden over hem bekend.

Volgens zijn levensbeschrijving was Leonardus de zoon van een Frankische edelman en werd hij gedoopt door de heilige Remigius. Hij kreeg een hoge post aan het hof van koning Clovis en werd gevraagd om bisschop te worden. Dit aanbod wees hij af, waarop hij zich terugtrok in een kluis.
Van daaruit leidde hij niet alleen een sober maar ook een wonderdadig leven ten dienste van mensen in nood. Toen koningin Clotilde in barensnood verkeerde terwijl haar man op jacht was, schoot Leonardus haar met zijn gebed te hulp. Ze bracht een gezonde zoon ter wereld. Als beloning weigerde hij goud en zilver, maar vroeg hij om een stuk bos om er een klooster te stichten.

Leonardus’ bijzonder werk van barmhartigheid was de bevrijding van gevangenen. Hij pleitte voor hun vrijlating bij koning Clovis. Zelfs na zijn dood riepen gevangenen de heilige aan, zodat hun boeien stuksprongen. Ook werd zijn voorspraak ingeroepen tegen paardenziekten. Veel kerken, toegewijd aan Leonardus, werden dan ook met hoefijzers versierd.
De heilige Leonardus wordt afgebeeld in een monnikskleed. Gewoonlijk houdt hij in zijn linkerhand een boek of staf, teken van zijn waardigheid als abt. Maar zijn voornaamste attribuut is een ketting die hem typeert als bevrijder van gevangenen. Op grond van zijn wonderdaden is hij onder andere de patroon van zwangere vrouwen en gevangenen en wordt hij aangeroepen tegen paardenziekten.