Wanneer wordt iemand heiligverklaard?

Canonisatie is het proces dat de Kerk start om een mens heilig te verklaren. Honderden jaren lang, vanaf de eerste martelaren van de vroeg-christelijke kerk werden heiligen publiek gekozen, vaak door lokale gelovigen en priesters. Hoewel dit een op en top democratische weg is om heiligen te erkennen, zijn sommige verhalen onklaar, legendarisch en soms gewoonweg niet naar waarheid. Geleidelijk namen bisschoppen en later het Vaticaan de erkenning van heiligen over. Dit proces is regulier vanaf de tiende eeuw, toen paus Johannes XV een begin maakte met 'centrale' heiligverklaringen.

In 1983 veranderde paus Johannes Paulus II veel aan het proces voor de heiligverklaring. Het proces begint na iemands dood. Vaak wordt dit proces na vele jaren na hun dood gestart. De lokale bisschop onderzoekt leven en werken van de 'kandidaat-heilige'. Daarna evalueert een groep van theologen en kardinalen van het Vaticaan de bevindingen van de bisschop. Als zij e.e.a. goedkeuren, kan de paus verklaren dat de kandidaat kan worden vereerd.

 

De volgende stap is de weg naar de zaligverklaring. Dit vereist een wonder als bewijs dat de overledene in de hemel is en voor ons bemiddelt. Opnieuw zal dit worden onderzocht, waarna de paus als goedkeuring de persoon zaligverklaard.

Als daarna nog een (of meerdere) wonderen zich erkend voordoen, kan de paus de zalige heiligverklaren. De titel van 'heilige' zegt ons dat de overledene een geheiligd leven leidde, nu in de hemel is en vereerd wordt door de Kerk. De canonisatie 'maakt' geen mens tot heilige, het erkent datgene dat God al heeft gedaan.