De weg naar Pasen

Van witgoud is de zon

en nog heel zwak

aan kracht en licht

tracht zij bij pozen

het grijze wolkendek te doorbreken

om langzaamaan

van vallen en opstaan

van vertwijfeling en sterven

door de donkerste nacht

eindeloos zonder sterren

soms zonder een liefkozende hand

die wonden heelt

zonder een zachte stem

die ons van liefde vervult.

Na een lange winter

zoeken naar de eerste narcis

tussen het dode hout.

Klank en kleur weervinden

van een nieuwe lente en een nieuw begin.

Zo is ook de Mensenzoon

ons voorgegaan

op die zware weg naar het kruis

door een woestijn van eenzaamheid

van boete, vasten en gebed

om  eeuwig in het land van

Licht en liefde te ontwaken.