Overweging ‘Jij was ook bij Jezus’‘Jij was ook bij Jezus de Nazarener’, zei een dienstmeisje. ‘Ik weet niet wat je bedoelt,’ zei Petrus. Het meisje zei opnieuw: ‘Die is er ook een van’. Hij ontkende opnieuw. Toen zeiden de omstanders: ’Waarachtig, jij bent er ook een van, je bent toch ook een Galileër’. En Petrus begon te vloeken.
Onlangs las ik een gedicht over de kruisdrager Jezus:
Wie zoeken Uw ogen
Ik voel me door U aangekeken
En ik kan er niet omheen
Om ook mij door Uw ogen te laten aanzien.
Gewillig laat ik U blik op mij rusten
Net zolang tot het mij in mijn hart treft.
Maar U laat zich ook door mij aankijken.
Lang kijk ik in Uw rustig gelaat.
Het straalt zekerheid uit.
Ik weet: U oefent geen dwang uit.
Daar draait het om: hij oefent geen dwang uit. Hij neemt ons zoals we zijn ook al nemen we vaak een loopje met zijn evangelie: hebt je naaste lief als jezelf, zalig die vrede brengen en zalig die vervolgd worden omwille van de gerechtigheid.
Hoe vaak kijken wij ook de andere kant uit omdat dat ons beter uitkomt en toch zal deze Jezus ons nooit iets kwalijk nemen. Waarom? Omdat hij ons kent zoals we zijn en niet zoals we ons voordoen om goed te lijken. Iedere keer dat we met lijden van de ander worden geconfronteerd, kunnen we in het gelaat van die ander het lijden van Jezus zien en daarop reageren. Maar dat doen we als het ons uitkomt omdat we soms iets anders aan ons hoofd hebben. Nogmaals: hij neemt ons niets kwalijk omdat hij weet dat we het soms laten afweten.
Ik was in India een paar jaar geleden en zag één van de vele armen. Hij zag mij niet omdat hij achter een auto zat. De krukken stonden naast hem. Het was een man van ongeveer 35 jaar. Ik pakte een voor hem flink bedrag - niet voor mij- kwam achter de auto vandaan en gaf het hem. De dankbaarheid van deze man was enorm en mijn dankbaarheid was nog veel groter omdat ik iets voor hem mocht betekenen. Ik vertel het niet omdat ik zo geweldig ben. Er zijn er zoveel en je kunt als individu zo weinig doen. Op zo’n moment kijk je in het gelaat van Jezus.
Hoe vaak verloochenen we hem zoals Petrus het deed? Hoe vaak zijn we in een situatie waarin we verzwijgen dat we christen zijn; dat we gelovig zijn. Scheiding van kerk en staat heet dat. Het komt vaak voor dat mensen net zoals Petrus hun mond houden. ‘Ik hem kennen, welnee’. In een geseculariseerd land is dat aan de orde van de dag: op de werkvloer en op feestjes. ‘Ik in de kerk, welnee’.
En wij kijken naar het gelaat van Jezus: hij oefent geen dwang uit. Hij weet al lang van tevoren dat we gaan ontkennen en neemt het ons niet kwalijk. Zo zijn velen immers. Ook in oorlogstijd kijken velen de andere kant uit en iedere keer ziet Jezus dat en hij neemt het niet kwalijk. Alleen: hij lijdt weer zoals hij 2000 jaar geleden heeft geleden. Sommigen blijven volhouden dat ze hem wel kennen en dat kost soms hun leven.
Lambert Jordens |
